PortalIndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Fighting the depression ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Fighting the depression ~   vr maa 09, 2012 9:06 am


Schichtig keek de oranje kater om zich heen. Toen hij concludeerde dag de kust veilig was, zette hij voorzichtig een poot op de bovenste trede van de trap terwijl een zucht zijn mond ontsnapte. Bijna ongezien klauterde hij de trap af, en eenmaal beneden bleef hij op de onderste traptree zitten. Odion legde zijn staart netjes om zijn lichaam en staarde zo een tijdje voor zich uit.
Damnit, waar was hij mee bezig? Hij leek wel een voorbeeldige kat, of iets dergelijks. Hij hoorde nu buiten te zijn, te rennen door de donkere bossen, jagend op kleine, onschuldige diertjes die hij vervolgens met alle liefde uit elkaar zou scheuren. Wat deed hij hier nog? Waarom zat hij te wachten op... op niets? Odion sprong overeind, verward door zichzelf. Hij moest naar buiten, naar de frisse lucht. Deze bedompte ruimte was niet goed voor hem, zeker niet met het idee in zijn achterhoofd dat er elk moment een hond langs kon lopen. Het was wel eens eerder voorgekomen dat de oranje kater een 'onschuldige' hond had aangevallen hier in de opvang, maar daar waren de verzorgers niet zo blij mee geweest. Ze hadden hem voor een lange tijd opgesloten in een aparte kamer, gescheiden van de rest. Ze lieten hem wel naar buiten gaan, maar een of ander verdomd hek hield hem tegen van zijn vrijheid. En dat alleen maar omdat hij de traditie van zijn voorouderen door wilde zetten? Die mensen snapten er ook weer geen ene zak van.
Onrustig trippelde Odion heen en weer door de gang voor de gigantische, marmeren trap. Hij wilde wel naar buiten, maar het was verschrikkelijk weer daar. Hondenweer ja, haha. Met een sombere blik ging hij voor het grote raam zitten dat uitzicht gaf op het buitenterritorium van de opvang. Het zag er ijzig en verschrikkelijk deprimerend uit. Net iets wat hij nodig had. Was er dan ook niets wat vandaag zijn humeur nog op kon krikken?

"Ik was enorm afgeleid door Franse liedjes die ik koste wat het kost mee wilde zingen, dus issie een beetje slecht :')"

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ulquiorra

avatar

Kater
Naam : PEN || Posts : 492
RPG berichten : 14

Karakter profiel
Leeftijd: 2.7 years
Elite: Let's fight for the Masters of Time [Me]
Partner: Someday I will walk away and say: 'You fucking disappoint me'

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   zo maa 11, 2012 6:32 am

Eén paar felgroene ogen boorden zich door de helder verlichtte gangen van het opvangcentrum. Vlak na de ogen volgde er een zwarte kater. Een ranke en slanke kater met angstaanjagende ogen. Zijn volledige lichaam was gevuld met littekens en op zijn borst was een gigantische "4" gekrast. Onder beide ogen, zijn linker en rechter, liep een lang en donker litteken die tot zijn kaak doorliep. De kater had een angstaanjagend uiterlijk. Dodelijk en angstaanjagend. Zijn scherpe en lange nagels schraapten over de vloer. Ze waren duidelijk toe aan een knipbeurt. Echter had geen enkele verzorger de kans om dit te proberen. Sterker nog, ze durften het niet. Wanneer ze naar hem op zoek waren hield hij zich schuil in de bossen. Geen mens hoefde hem te verzorgen, daar zorgde hij zelf wel voor. Wanneer ze hem dan toch wisten te vinden kwamen ze er met een paar lelijke vonden mee weg. Dat was nog een geluk. Als die onharige wezen geen mensen hadden geheten, waren ze er waarschijnlijk met ergere verwondingen vanaf gekomen. Vechten was niet een van Ulquiorra favoriete bezigheden. Hij deed het wanneer het nodig was. Wanneer het niet hoefde, deed hij het liever niet. Echter was hij hij een goede vechter. Befaamd en sterk. Krachtig en snel.
Kris, kras, kris, kras. Zo klonk zijn nagels nog steeds over de gladde vloer. Niks te doen. Helemaal nada, noppes. Ulquiorra zuchtte en liep zweigend verder. Kris, kras, kris, kras. Zijn koele ogen keken in het rond en zijn neus ving een sterke geur op. De geur van een kater. De geur beviel hem wel. Sterk, krachtig. Befaamd en snel. Op een rustig en kil drafje liep hij in de richting van de kater, nietsvermoeden welke machtige bevelhebber het zou zijn. Daar zat hij. Een rode, grote kater. Goed geschikt voor gevechten en met een sterk gespierd lijf. Ulquiorra keek hem met zijn eeuwige, uitdrukkingsloze blik aan. "Hmm," mompelde hij in de richting van de kater. Hij kende hem. Niet direct, nooit een gesprek gehad, maar wel van verhalen. Verhalen van angstige honden die ze doorvertelde aan miezerige poesjes die dan weer Ulquiorra's oren berijkte. Dit was Odion, één van de meest gevreesde kater van het hele opvangcentrum. Ulquiorra probeerde zijn blik te vangen. Niet wanhopig, gewoon emotieloos. "Odion, Niet? Ik heb van je gehoord."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   zo maa 11, 2012 8:16 am


Odion bewoog zijn oren bij het horen van geluid. Zijn kop schoot naar links, en zag hoe een zwarte kater zijn kant op liep. Deze leek kalm te zijn, maar niet het kalm wat Odion graag wilde zien. Het was meer een soort van mysterieuze kalmte, een kille kalmte. Ongewild trok er een rilling door zijn ruggengraat. Jezus, wat een creep. "Odion, niet? Ik heb van je gehoord," klonk de net zo mysterieus kalme stem. Odion had zijn kop weer afgewend en dwong zichzelf voor zich uit te blijven staren. Hij kon gewoon niet naar de zwarte kater kijken, maar wat het was wat hem tegenhield, kon hij niet helemaal zeggen. "De enige echte," mompelde hij terwijl hij zijn blik strak naar buiten hield gericht. "Van me gehoord?" vervolgde hij daarna. De oranje kater wiebelde nieuwsgierig met zijn oren. Wat had hij nou weer gedaan om bekend te raken? "Ik mag hopen dat er een beetje goed over me gesproken wordt." Odion grinnikte even. Hij kon zich eerlijk gezegd niet veel herinneren van wat hij de afgelopen 3 jaar hier had uitgespookt. Alles leek in één grote waas voorbij te zijn gegaan, maar dit was misschien wel beter ook zo. Het verleden lag achter hem, hij stond op het punt een nieuwe start te maken. En om te beginnen wilde hij de honden aanpakken. Zo hard mogelijk. Geen enkele zou gespaard blijven als het aan hem zou liggen.
Wacht eens even... Waren zijn plannen gelekt? Had een van de katten waar hij laatst tegen gesproken had doorverteld wat hij mee zat en wat hij er tegen wilde doen? Oh boy, dit kon nog eens lastig gaan worden.

""

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ulquiorra

avatar

Kater
Naam : PEN || Posts : 492
RPG berichten : 14

Karakter profiel
Leeftijd: 2.7 years
Elite: Let's fight for the Masters of Time [Me]
Partner: Someday I will walk away and say: 'You fucking disappoint me'

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   zo maa 11, 2012 8:47 am

Ulquiorra had de zelfde reactie afgedwongen bij de rode kater als bij vele andere eerder gebeurd was. Er was niet echt een rede voor waarom dat vrijwel altijd gebeurde. Was het zijn kalme, kille karakter? Of zijn ruige uiterlijk? Beide was mogelijk. De ingekerfde vier op zijn borst begon pijnlijk te branden en maakte Ulquiorra ietwat misselijk. Een raar gevoel in zijn maag borrelde op en hij voelde wat bloed zijn mond binnen stromen. Ja, bloed. Hij voelde het in zijn mond en slikte het snel weer door. De pijn onderdrukkend keek hij naar Odion, die zijn blik alweer had afgewend en strak voor zich uit naar buiten staarde. Het leek er niet helemaal op dat Odion nog van plan was om hem aan te kijken. "De enige echte," mompelde de oranje kater. Zijn ogen staarde nog steeds naar buiten. Het leek wel verlangend, alsof hij daar wilde zijn inplaats van hierbinnen. Een nadenkende 'hmm' glipte uit Ulquiorra's mond. "Van me gehoord?" Vroeg Odion nieuwsgierig. Ulquiorra keek hem met een vragende blik aan. "Was het dan niet de bedoeling dat je bekend bent bij dergelijke katten en honden?" Vroeg Ulquiorra op zijn beurt weer nieuwsgierig. Hij was geïntereseerd in zijn ideeën over honden. Over hoe ze aangepakt zouden moeten worden. Vreselijke schuimbakken waren dat. Honden aanpakken, dat was precies dezelfde prioriteid als die zijn vroegere clan in het wild had gehad. "Ik mag hopen dat er een beetje goed over me gesproken wordt." Een luid gegrinnik leek er uit Odion's bek te komen. Ulquiorra kon de rode kater wel waarderen. Hij zou een goede leider zijn. "Voor zover ik weet wel. Ik heb gehoord over je ideeën. Je ideeën over het aanpakken van honden." Hij keek Odion met zijn gewone, kille blik aan. "Je ideeën staan me wel aan. Count me in."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   zo maa 11, 2012 9:33 am


"Was het dan niet de bedoeling dat je bekend bent bij dergelijke katten en honden?" Odion sloeg geen acht op de toon waarmee de zwarte kater sprak. Een onbehaaglijk gevoel had hem gevangen genomen en leek hem niet meer los te willen laten. Op een of andere manier voelde hij zich sterk aangetrokken door deze mysterieuze, aparte kater, maar aan de andere kant voelde hij ook dat het een zeer onguur figuur was. "Depends on," gromde Odion laag. "Maar liever blijf ik een beetje op de achtergrond, dus nee, dat is niet echt de bedoeling." De oranje kater merkte dat hij oplette met wat hij zei. Hij wilde geen verkeerde indruk maken, niet nog een, tenminste. Hij was benieuwd naar wat de zwarte kater over hem had gehoord, maar wilde niet nieuwsgierig overkomen en wilde ook zo min mogelijk prijsgeven. Het was het soort kat die hij liever vermeed, simpelweg omdat ze hem teveel angst aan joegen.
"Voor zover ik weet wel," deelde de zwarte kater mee. "Ik heb gehoord over je ideeën. Je ideeën over het aanpakken van honden." Opnieuw spitste Odion zijn oren. Welke sukkel had dit door zitten te vertellen? Hij sloeg geïrriteerd zijn scherpe nagels uit en kraste ermee op de marmeren ondergrond. Als hij die verrader in zijn klauwen zou krijgen... "Je ideeën staan me wel aan. Count me in." Voor het eerst in dit gesprek waagde Odion het om zijn kop te keren naar de zwarte kater. "Van wie heb je dit gehoord?" siste hij. Hij keek de kater recht in zijn ogen en deed een paar stappen naar voren. "Wees niet bang om namen te noemen, wat hun motief ook is. Het was niet de bedoeling dat hier iets over zou worden prijsgegeven nog voor ik zeker kon zijn dat er ook maar iets van kon worden waargemaakt."
De oranje kater trok even met zijn mondhoeken en wendde daarna zijn blik weer af. Een zucht verliet zijn bek. "Waarom zou ik jou laten meehelpen?" vroeg hij luchtig. "Op je lugubere uiterlijk na," voegde hij er met een vleugje humor aan toe. Odion wist zeker dat de zwarte kater zich bewust was van zijn angstaanjagende uiterlijk. Het zou een prima aanwinst zijn voor zijn groep, de Mauaji. Hij zag het wel zitten om met deze kater alle honden de stuipen op het lijf te jagen. Maar eerst wilde hij antwoorden, daarna spraken ze wel verder.

""

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ulquiorra

avatar

Kater
Naam : PEN || Posts : 492
RPG berichten : 14

Karakter profiel
Leeftijd: 2.7 years
Elite: Let's fight for the Masters of Time [Me]
Partner: Someday I will walk away and say: 'You fucking disappoint me'

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   di maa 13, 2012 8:47 am

Zijn oren bewogen nieuwsgierig heen en weer. Nieuwsgierig naar wat de rode kater te melden had. "Depends on. Maar liever blijf ik een beetje op de achtergrond, dus nee, dat is niet echt de bedoeling," gromde hij laag. Ulquiorra snoof even. Niet gemeen, niet schattig. Gewoon, hij snoof even. Hij stak zijn neus in de lucht en keek Odion met samen geknepen ogen aan. Zijn lippen hield hij zo lang mogelijk als een spleetje op elkaar gedrukt. Nadenkend over de beste woordkeuze. Ulquiorra wist wat hij wilde zeggen, twijvelde er geen moment over of hij wel moest reageren. Het was gewoon, hij moest zijn woorden goed kiezen. De rode kater leek het niet op prijs te gaan stellen wanneer hij teveel zijn mannetje zou staan. Goed, dat bedoelde hij nou ook weer niet. Ulquiorra snoof nog een keer en priemde zijn groene ogen in die van Odion. "I see.." Sprak Ulquiorra op zijn gewone emotielose toon uit. Elk woord werdt rustig en beheerst uitgesproken. Alsof alles van te voren bedacht was. De klemtonen werde duidelijk uitgesproken. Ulquiorra wilde nog meer zeggen, had nog meer in zijn hoofd wat gezegd móést worden. Alleen.. het kwam er niet uit. De zwarte kater wist niet uit zijn woorden te kunnen komen. De nieuwsgierigheid, het was overweldigend sterk. Ulquiorra voelde de rare drang om Odion naar zijn geschiedenis te vragen. Of hij hier al lang was. Maar vooral, waarom hij zo'n hekel had aan honden. Ulquiorra had daar zo zijn redenen voor. Zou Odion die ook hebben? Was het een soort van wraak, of was het iets diepers? Ulquiorra had niet de tijd om zich er verder over te bekommeren, Odion ging al verder. "Van wie heb je dit gehoord?" Siste Odion in zijn richting. Ulquiorra trok zijn rechterwenkbrouw op. Odion had zijn kop naar hem toegekeert, iets wat vele niet durften. Respect. Toch hield Ulquiorra in eerste instantie zijn lippen dicht op elkaar. "Wees niet bang om namen te noemen, wat hun motief ook is. Het was niet de bedoeling dat hier iets over zou worden prijsgegeven nog voor ik zeker kon zijn dat er ook maar iets van kon worden waargemaakt." Ulquiorra kneep zijn ogen even tot spleetjes. "Ik heb geen namen. Daarbij was wat hun vertelde zeker niet uit de eerste hand. Ik betwijvel of jij je plannetjes zou vertellen aan zielige katjes die hun ziel al aan de duivel hebben verkocht door met die misbaksels van een honden om te gaan." Geen leugen, het was gewoon zo. Namen intereseerde Ulquiorra meestal niet tot weinig. Alleen de namen van belangrijke katten of honden hoefde hij te weten. Nutteloze wezens hadden geen recht namen te dragen.
Odion draaide zijn blik weer van Ulquiorra af. Jammer, blijkbaar was zijn moed weer op. Ulquiorra stond al op, klaar om weg te gaan en de rode kater nooit meer in de ogen te hoeven kijken toen hij blijkbaar nog niet klaar was. "Waarom zou ik jou laten meehelpen?" Vroeg hij. "Op je lugubere uiterlijk na." Geweldig, Odion liet ook nog eens een beetje sarcasme zien. Iets wat Ulquiorra nooit begrepen had, was sarcasme. Het had geen nut in het leven. De zwarte kater zuchtte en liet zijn tong langs zijn zwarte lippen glijden. "Ik heb zo mijn redenen om die duivelse wezens aan te willen pakken," antwoorde Ulquiorra aan Odion. "Ik wil wraak nemen. Daarbij kan ik goed vechten. Ik ben niet de beste, maar ben zeker ook niet slecht." Hij snoof. Odion mocht zijn aanbod accepteren, hij mocht het ook afslaan. Eerlijk gezegd maakte het Ulquiorra niet zoveel uit. Die duivelse kwijlbakken zouden zijn wraak zeker ondervinden. Mét of zónder medestanders.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   wo maa 14, 2012 6:04 am


Odion keek de zwarte kater aan terwijl hij wachtte op zijn antwoord. "Ik heb geen namen," begon deze bijna voorzichtig. De lafaard. Hij durfde geen namen te noemen, hij was gewoon bang. Zijn uiterlijk was als een soort van masker om zijn zachte innerlijk te beschermen. Odion rolde kort met zijn ogen. Vooroordelen, vooroordelen. Maar hij wist wel zeker dat hij deze keer gelijk zou hebben. "Daarbij was wat hun vertelde zeker niet uit de eerste hand. Ik betwijfel of jij je plannetjes zou vertellen aan zielige katjes die hun ziel al aan de duivel hebben verkocht door met die misbaksels van een honden om te gaan." De oranje kater liet een spottende lach horen. "Natuurlijk niet," gromde hij. "Die nietsnutten, je hebt er helemaal niks aan. Waarom zou ik met hen omgaan?" Hij schudde zijn kop afkeurend heen en weer. "Het is maar beter ook dat je zo'n idee over mij in twijfel trek, jochie," ging hij sissend verder. "Anders zal je vroeg of laat voor een onaangename verrassing komen te staan." Met deze woorden draaide Odion de andere kater de rug weer toe.
Op een antwoord op zijn vorige vraag hoefde de oranje kater dit keer niet lang te wachten. Er werd hem verteld dat de zwarte kater wraak wilde nemen op die duivelse wezens. Odion knikte. Wie niet? Voor hem was dat nog geen reden om het gehavende beest in de groep op te nemen. Hij mocht de kater niet zo. Hij was afstandelijk en kil. Er leek niet goed met hem te praten. Het was niet zo dat Odion bang voor hem was, hij was bang voor niets. Maar gewoon, de sfeer rond die kat... Negatieve energie was niet goed voor de groep, daar was hij van overtuigd. "En dat is alles?" merkte de oranje kater luchtig op. "Je hebt geen levensverhaal achter je haat voor honden? Geen verdere uitleg?" Odion liet een pauze vallen en zwaaide met zijn staart. Uiteindelijk stond hij met een zucht op. "Ik denk niet dat hier nog iets van gaat komen, wel?" zei hij uit de hoogte. Hij wierp de zwarte kater een nietszeggende blik toe, waarna hij zich weer volledig van hem afkeerde. Odion deed langzaam een paar stappen naar voren en maakte aanstalten de kater te verlaten. Tja, wat had hij hier nog eigenlijk te zoeken?

"Dít is wat ik noem een topic met kwaliteit <3"

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Fame

avatar

Teef
Naam : Evelien | Eef || Posts : 56
RPG berichten : 3

Karakter profiel
Leeftijd: 1,5 jaar
Elite:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   wo maa 14, 2012 7:19 am

Met haar staart hoog gehefen liep ze verder, ze had nooit begrepen waarom niemand haar wou… Haar slanke, tengere pootjes raakten amper de grond terwijl ze een groot kasteel in haar zicht kreeg. Even maakte haar hart een sprongetje toen ze het zag, haar pas versnelde en al snel as ze aangekomen bij de ingang, meteen toen ze het domein was binnengetreden was ze gebombardeerd met geuren van honden en katten. Al vanaf kleins af had ze een hekel gehad aan die harig mormels die bij mensen gingen vleien en met liefde overal werden onthaald!
Vanuit haar ooghoek zag ze er al 2 zitten, haarballen een oranje en een zwart mormel toch liep ze erop af. Haar nagels tikten tegen de marmeren traptreden toen ze haar poten neerzette, met een behendige sprong stond ze ineens 3 treden verder en meteen ook dichter bij de 2 katten.
Ze was niet van plan om direct dichtbij hen te gaan staan dus bleef ze op een veilige afstand staan, binnen haar hoor afstand kon ze nog een paar zinnen opvangen van hun gesprek "Ik denk niet dat hier nog iets van gaat komen, wel? Langzaam werd ze nieuwsgierig waarover ze het hadden en zette ze nog een paar stappen dichter. Haar bruine ogen gleden over de twee katers die op de trap zaten, zoals altijd had Fame een hoge dunk over zichzelf dus opende ze haar muil en sprak ze de twee aan ‘En, aan wie mag ik het woord vragen?’ Je kon duidelijk horen dat ze een antwoord verwachtte, langzaam liep ze rond de katers en liet ze haar staart langs hen glijden, wat hield ze er toch van om die mormels te plagen. Een venijnig lachje ontsnapte uit haar mond toen ze op een afstandje ging zitten en wachten op een reactie.

[Moet er nog wat inkomen… kort]

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ulquiorra

avatar

Kater
Naam : PEN || Posts : 492
RPG berichten : 14

Karakter profiel
Leeftijd: 2.7 years
Elite: Let's fight for the Masters of Time [Me]
Partner: Someday I will walk away and say: 'You fucking disappoint me'

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   wo maa 14, 2012 8:54 am

Oké, Ulquiorra ergerde zich dus dood aan de rode kater. Zijn sarcastische opmerkingen, zijn spottende lach, afgrijselijk. Als Ulquiorra niet was zoals hij was vloog hij de rode kater in de haren en zorgde dat hij zich eens wat meer naar zijn ras zou gedragen. Dat betekende eervol en respectvol naar zijn mede tegenstijders. Alleen, zo was Ulquiorra niet. Hij liet over zich heen komen wat Odion zei en ging door. "Natuurlijk niet," gromde de rode kater zijn richting in. "Die nietsnutten, je hebt er helemaal niks aan. Waarom zou ik met hen omgaan? Het is maar beter ook dat je zo'n idee over mij in twijfel trek, jochie," sluitte Odion sissent af. Gefrustreerd kneep Ulquiorra zijn ogen tot spleetjes. Wat deed Odion zojuist? Hij noemde hem jochie. Het leek alsof er iets bij hem was geknapt, iets wat jarenlang vast had gezeten. Met moeite hield hij zich in. Dit was niet het moment om neidig te worden. Neidig worden.. Het was een tijd geleden sinds hij dat voor het laatst was geworden. Erg lang geleden. "Anders zal je vroeg of laat voor een onaangename verrassing komen te staan." Odion keerde zijn rug naar hem toe. Pong, er sloeg iets over. Ulquiorra was niet langer kalm, zijn ogen stroomde vol emotie en stonden kwaad. "Well, show me die verassing dan maar," snauwde Ulquiorra naar hem. Verbaasd over zijn eigen toen deed hij een stap naar achteren. Wanneer was het voor het laatst dat hij iets op zo'n toon had gezegd? Dat was toen hij een jaar oud was. Hij was ongelooflijk boos op de nummer 4 van zijn clan. Die was toen niet lang meer de nummer 4. Al snel zou zijn plaats ingenomen worden door hem, Ulquiorra. Een grijns speelde er om zijn lippen bij die gedachte. Dat waren nog eens goede tijden. Dat was de laatste keer dat hij helemaal los was gegaan in een gevecht. Een halfjaar daarna zou de hel los breken.
Ulquiorra schudde hevig met zijn kop. Dit was niet de tijd om aan onzin te denken. Besides, het leek alsof Odion not niet klaar was. "En dat is alles? Je hebt geen levensverhaal achter je haat voor honden? Geen verdere uitleg?" Vroeg Odion aan hem. Even liktte Ulquiorra aan zijn lippen. De woorden klonken zo luchtig, zo afdwingend. Het leek alsof de rode kater hem wilde dwingen om zijn verleden te verkondigen. "Die heb ik wel degelijk," snauwde Ulquiorra zijn richting op. "Het is gewoon dat ik uitkijk met aan wie ik het vertel. Hou het er maar gewoon op dat zij de oorzaak zijn van mijn aanwezigheid hier, okay?" Odion sloeg met zijn staart en Ulquiorra volgde zijn voorbeeld. Het zou hem niet verbazen als hij hem zou testen. De zwarte kater maakte zicht al klaar voor een gevecht, hij zou zich niet inhouden. "Ik denk niet dat hier nog iets van gaat komen, wel?" Onverwachts draaide Odion zich om en maakte zich klaar om weg te lopen. "Odion, loop niet-" Snauwde Ulquiorra in eerste instantie naar de rode kater, toen hij zijn kop vliegensvlug omdraaide. "En, aan wie mag ik het woord vragen?" Hoorde Ulquiorra een vrouwen stem klinken. Een sissend geluid kwam er uit zijn bek. Hij zag haar, mormel dat het was. Een mormel in al haar glorie. Een rood met witte teef stapte om de twee kater heen. Het sissen wat uit Ulquiorra's bek kwam werd steeds harder naarmate ze dichterbij kwam. "Zo, zo, wat hebben we hier? Een mormel wat ook wel een hond wordt genoemd?" Het klonk laag en snauwend, maar wel zoals een jonge kater zou spreken. "Hoe heet dit pluizige popje?" Een vals lachje klonk er uit zijn bek. "Well, it doesn't mind when you're almost death." Ulquiorra dook naar haar achterste poten en stak zijn hoektanden erin. Hopelijk deed het haar flink pijn. Snel liet hij los en sprong hij wat naar achter om haar mogelijk aanval te ontwijken. Zijn gedachten aan Odion waren totaal uitgewist. Hij was hier en nu, bezig met het straffen van een zielig wezen. Het had het verdient. Djeez, wat kon zijn karakter snel veranderen.


[OOC: Ik heb Ulli's karakter zojuist even omgegooid, aangezien ik niks met hem aan kon. Wen er maar aan ;3]



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   do maa 15, 2012 3:59 am


Terwijl Odion met een luchtige, lichtelijk sarcastische ondertoon tegen de zwarte kater had gesproken, merkte hij dat er iets veranderde. Het was de zwarte kater die een of ander speciaal soort energie over zich had hangen, iets wat nu ineens om leek te slaan. In plaats van met zijn mysterieuze stem in te gaan op wat Odion had gezegd, sprak hij heel fel. "Well, show me die verassing dan maar," had de kater gesnauwd, waarna hij zijn woorden kracht bijstond door een stap te verzetten. Odion trok een onzichtbare wenkbrauw op, maar vertrok voor de rest geen spier. "Ik spaar je, mijn jongen," zei hij met een lage stem. Hij keek de andere kater even streng aan, maar wendde zich toen weer af.
Op het moment dat Odion weg wilde lopen, riep de zwarte kater hem nog na. Het vreemde was dat de kater plots zijn zin gestopt had door een voor Odion nog onbekende stem. "En, aan wie mag ik het woord vragen?" klonk een hoog, blafferig geluid. Met een slag draaide de oranje kater zijn kop en keek woest in de richting van het geluid. Hond. Al sissend liep Odion laag tegen de grond gedrukt naar de hond toe, en installeerde zich niet meer dan een staartlengte van de zwarte kater af. Geïrriteerd zwiepte hij met zijn staart heen en weer, terwijl hij zijn lippen optrok om zijn scherpe hoektanden te laten zien. Wat moest dat vieze mormel hier? Odion luisterde amper naar wat de zwarte kat te zeggen had. Hij moest zijn kop gewoon houden. Dat irritante beest, dat dacht een goede indruk te maken door als een kil lijk over te komen. Nee, dán pakte je Odion helemaal in, schat. "Waaghals," siste de kater. "Dat je je zo arrogant durft op te stellen tegenover mij," ging hij verder. "Je weet zeker niet wie je voor je hebt?"
Al snel leek de zwarte kater zich van zijn goede kant te willen laten zien. Of beter gezegd, van zijn slechte kant. Hij was op de hond afgesprongen en beet haar hard in haar poot. Even dacht Odion erover om hem te helpen, wat hij met alle liefde zou hebben gedaan. Alleen dan voor het zelf proeven van bloed, dat zwarte beest was hij niets verschuldigd, die zocht het maar lekker zelf uit. Maar eerlijk gezegd had Odion nu niet veel zin in een gevecht. Hij was al wat ouder en had al vele honden de stuipen op het lijf gejaagd, één missen kon vast wel. Daar kwam bij dat de hond toch wel haar verdiende loon zou krijgen, aangezien de zwarte kater er flink op los ging. "Ga zo maar door, jonkie," murmelde hij, waarna hij soepel opzij sprong en een plekje op een veilige afstand opzocht om zo het gevecht te kunnen bekijken. "Geef dat beest wat ze verdiend," was zijn enige commentaar nog, voor hij zijn staart om zich heen sloeg en het zich comfortabel maakte. Let the battle begin.


"LIKE!"

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Fame

avatar

Teef
Naam : Evelien | Eef || Posts : 56
RPG berichten : 3

Karakter profiel
Leeftijd: 1,5 jaar
Elite:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   do maa 15, 2012 6:16 am

Blijkbaar was ze hier ook al niet gewenst, de zwarte kater begon direct te sissen toen ze dichterbij kwam wat willen ze daarmee in hemelsnaam mee bereiken dacht ze in zichzelf, als hun iets niet aanstaat beginnen ze direct te sissen in plaats van gewoon te zeggen wat hun probleem is!
Nog steeds hield ze haar staart hoog, ze was verre van om zich te laten beledigen door zo’n klein scharminkel en het laatste dat ze uit de kater zijn mond hoorde stond haar al helemaal niet aan, het leek net alsof die kat langzaam hondsdol aan het worden was, na even stilzwijgend geluisterd te hebben wou ze zich omdraaien "Well, it doesn't mind when you're almost death." Dat was de druppel, blijkbaar was de kat al naar haar achterste poten gesprongen, een vreselijke pijn schoot door haar poten, haar ogen stonden op oorlog, ze was niet van plan om zich in te houden.
Vanuit haar ooghoek zag ze dat de zwarte kater snel naar achteren sprong, met een simpele uithaal vloog ze naar hem toe, pakte hem bij zijn staart en sleurde hem een eindje naar achteren om hem daarna nog eens doorheen te schudderen. Daarna liet ze hem lopen, dat zal hem leren om met mij te sollen. Haar achterpoot deed wel wat zeer maar ze kon er nog op lopen, een trilling ging over haar rug toen ze een straaltje bloed langs haar poot voelde sijpelen, so wath, het zal wel genezen.
Haar woede was nog steeds niet getemperd maar ze hield haar in en zag dat de oranje kater een eindje verder was gaan zitten en het hele vechtpartijtje gade sloeg ‘En wat zit jij daar dan nog te doen!’ snauwde ze, haar hart pompte zo snel dat ze een beetje begon te hijgen, met haar tong uit haar mond ging ze onderaan de trappen zitten op een veilige afstand van dat harige mormel. Al haar zintuigen stonden op scherp terwijl haar ogen de 2 in de gaten hielden, ze zag er misschien lief uit ,ze moesten haar maar niet zo onderschatten!

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ulquiorra

avatar

Kater
Naam : PEN || Posts : 492
RPG berichten : 14

Karakter profiel
Leeftijd: 2.7 years
Elite: Let's fight for the Masters of Time [Me]
Partner: Someday I will walk away and say: 'You fucking disappoint me'

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   za maa 17, 2012 6:17 am

Wat Odion tegen de teef zei, daar lette Ulquiorra niet op. Zijn doel was de teef. De teef van het meest erge ras: Een hond. Ulquiorra had wel verwacht dat de teef een uithaal naar hem zou doen, maar niet dat het zo soepel en snel gebeurde. Hij voelde dat zijn staart werd beetgepakt. Mijn zijn voorpoten probeerde hij tevergeefs houvast te zoeken. Tevergeefs, natuurlijk. De vloer was te glad en glibberig. Als hij nu buiten was geweest, waren zijn lange nagels in de grond blijven haken en had hij zodoende kunnen ontsnappen aan haar tanden. Dus zonder dat hij er iets aan kon doen werd zijn kleine, magere lijf naar achteren getrokken. Hevig werd Ulquiorra heen en weer geschud. Damnit, er was niks wat hij er aan kon doen. Met heel moeite draaide hij zich om tussen haar schud-partijen door. Met zijn scherpe klauwen schuurde hij een stuk van haar vel op haar neus eraf. Tenminste, dat was zijn bedoeling. De teef liet hem los. Geschrokken deinsde Ulquiorra achteruit. De smaak van bloed vulde zijn mond. Zijn beet van zojuist had een redelijke wond achtergelaten. De teef begon een beetje te hinken en een straaltje bloed droop er lang haar achterpoot. "Ga zo maar door, jonkie," murmelde een lage stem. Zonder zijn blik af te rukken van de teef had hij door wie het was. Het kon ook niet anders, er was niemand anders in de buurt. "Geef dat beest wat ze verdiend," zei hij nog. Damnit, Odion was er natuurlijk ook nog. Woede ontwaakte er in zijn binnenste. Godverdomme, waarom hielp dat luie beest niet mee? Als Ulquiorra de geruchten mocht geloven, was hij een goede en ervaren strijder. Bovendien had hij een pesthekel aan honden. "Dat doe ik zeker," heigde hij tegen Odion. De tee had blijkbaar ook gemerkt dat Odion daar maar zat en niks deed. "En wat zit jij daar dan nog te doen!" snauwde ze. Dus, het was er zo één. Ulquiorra grijnsde even. De teef ging onderaan de trappen zitten. Stom mormel. "Never let your quard down," mompelde richting de teef. In een fractie van een seconde zette hij zijn poten in werking en sprong Ulquiorra soepel over de teef heen. "Als je dat wel doet, kan het nog wel eens slecht voor je uitpakken." Ulquiorra sloeg zijn klauwen in haar rug en met zijn tanden pakte hij zijn staart stevig vast. Na een paar seconden liet hij haar los. Hij zou vast wel genoeg schade toegebracht hebben. Soepel liep hij terug naar Odion. Toen hij langs de teef liep kon hij het niet laten. "De gene die je dit aangedaan heeft is Ulquiorra. Ulquiorra, ex-nummer 4 arrangar. Onthoud die naam, want de volgende keer dat je die hoort zal het de laatste zijn die hoort." Ulquiorra nestelde zich naast Odion en keek strak voor zich uit. "Ik heb hier niks meer te doen," zei hij meer tegen zichzelf dant egen Odion. Als de teef nog wat zou proberen, zou hij deze keer minder rustig met haar aan doen.


[OOC: Flut.. Is het goed als Odion en Ulli samen ergens anders heen gaan? Bijvoorbeeld de Mauaji bijeenkomst?]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Odion

avatar

Kater
Naam : Whatever. You're just jealous. || Posts : 637
RPG berichten : 58

Karakter profiel
Leeftijd: 4,5 years
Elite: Mauaji, we're taking 'em down! [Chief]
Partner: I'm simply the best

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   za maa 17, 2012 6:41 am


Odion genoot van het kleine gevecht tussen de zwarte kater en het teefje. Het leek erop dat de kat aan de winnende kant was -zoals verwacht-, tot de hond hem van zich afgooide. Hierna leek ze zich op Odion te willen richten, maar dan met woorden. "En wat zit jij daar dan nog te doen!" hijgde ze boos. De oranje kater snorde tevreden. Wordt maar boos, beestje, het is toch verspilde moeite, dacht hij met een gemene grijns op zijn gezicht geplakt. "Ik was mooi aan het kijken hoe jullie twee elkaar afranselden," was zijn luchtige antwoord. "Laat mijn luiheid jullie niet stoppen, ik vond het net leuk worden." De zwarte kater leek er niet veel aandacht aan te schenken, en dat was wel prima zo. Hij zat in zijn eigen, vreemde wereldje, en daar mocht hij wel blijven ook. Hij kon goed vechten, voor wat Odion tot nu toe gezien had, tenminste. Daar kwam nog bij dat hij ook een hekel bleek te hebben aan honden. Was dit een mogelijke Mauaji-kat?
"De gene die je dit aangedaan heeft is Ulquiorra. Ulquiorra, ex-nummer 4 arrangar. Onthoud die naam, want de volgende keer dat je die hoort zal het de laatste zijn die hoort." Aha, Ulquiorra dus. Voor de hond iets gemeens kon blaffen, nam Odion het woord. "Een waardig gevecht, jochie," prees hij, hoewel het complimentje moeilijk te ontdekken was in zijn sarcastische stem. "Het is dat die hond zo makkelijk opgaf, dit gevecht had je met je ogen dicht kunnen winnen. Makkelijk." Odion was in een gulzige bui. Hij strooide zo'n beetje met complimentjes, iets wat hij nooit deed, en ook liever voor zich hield. Complimentjes waren alleen maar een zwakke uiting van slijmerigheid, meer niet. Ulquiorra had zich naast Odion neergezet en keek met een strakke blik voor zich uit, niet van plan de oranje kater aan te kijken. "Ook een hondenhater, humn? Daar heb ik wel een goed plekje voor," siste Odion voorzichtig. Het was niet de bedoeling dat het teefje dit mee zou krijgen, maar aan de andere kant maakte het ook niet zoveel uit. "Mauaji." Langzaam hees de kater zich overeind en schudde zijn vacht uit. Hij wierp een boze blik naar de hond, maar vermeed daarna elk mogelijk contact met dat stinkbeest. Met lichte pootstappen maakte Odion aanstalten om -voor de tweede keer- de gang te verlaten. Hij draaide zijn kop nog een laatste keer, gericht op de zwarte kater. "Als je interesse hebt, ben je altijd welkom. Een activiteit staat op de planning." Met deze woorden zette Odion af tegen de gladde vloer, wist nog net zijn evenwicht te bewaren, en spurtte daarna weg, de buitenlucht in.

"Odion uit ~"

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Fame

avatar

Teef
Naam : Evelien | Eef || Posts : 56
RPG berichten : 3

Karakter profiel
Leeftijd: 1,5 jaar
Elite:
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   za maa 17, 2012 8:34 am

Net toen de teef was gaan zitten zag ze vanuit de verte de zwarte kater over haar springen, na nog wat commentaar gekregen te hebben van de roste kater kreeg ze nog een extra vlaag pijn in die rot kat! Hij had zijn venijnige nagels in haar rug neer geplant, na nog eens in haar staart gebeten te hebben liet het mormel eindelijk los, leuk welkomst comité dacht ze nog.
Maar de strijd was nog niet gedaan, toen de haarbal naast haar voorbij liep richtte hij zich nog eens naar Fame “ "De gene die je dit aangedaan heeft is Ulquiorra. Ulquiorra, ex-nummer 4 arrangar. Onthoud die naam, want de volgende keer dat je die hoort zal het de laatste zijn die hoort." Ja, ja, net toen hij zich omdraaide nam ze zijn gif zwarte staart nog eens beet en zette haar tanden er nog eens in, hopend dat ze een stuk eraf gebeten had. “Wel, en onthoud als ik jou nog eens tegenkom is het letterlijk oorlog! Snauwde ze nog voordat ze ging zitten. Ze verbeet haar pijn omdat ze sterk genoeg was, toch wachtte ze tot dat 2 uit haar zich waren, daarna vertrok ze zelf naar binnen, misschien was hier iemand die haar kon verzorgen, dat had ze nu wel nodig…

[Fame = uit]

------------------------------------------------
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Fighting the depression ~   

Terug naar boven Go down
 
Fighting the depression ~
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Het opvangcentrum :: Gangen-
Ga naar: